پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۶۲ - در مذمت اسب خود

بود اَعْوَر و کوسج و لنگ و پس من

نشته برو چون کلاغی بر اعور

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۶۴چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند
  2. شمارهٔ ۶۵همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع
  3. شمارهٔ ۶۶زادوش، عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر
  4. شمارهٔ ۶۷زندگانی چه کوته و چه دراز
  5. شمارهٔ ۶۸روی به محراب نهادن چه سود؟
  6. شمارهٔ ۶۹زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز
  7. شمارهٔ ۷۰چون سپرم نه میان بزم به نوروز
  8. شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانیهمی برآیم با آن که برنیاید خلق
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.