رهی معیری
قطعهٔ ۴۷
بهر گشایش پل دختر وزیر راه
سوی میانه رفت و رها کرد خانه را
با دست همتش پل دختر گشاده گشت
یعنی گشود راه دخول میانه را
رهی معیری
ادامه‌ی چند قطعه
- قطعهٔ ۴۹ - باور مکنمار اگر گوید که مورم، بشنو و باور مکن
- قطعهٔ ۵۰ - رنج بیهودهخائنین اهل وطن را مایه دردسرند
- قطعهٔ ۵۱ - وطنزنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن
- قطعهٔ ۵۲ - شور وطنهرکه را بر سر ز سودای وطن افسر بود
- قطعهٔ ۵۳ - جمال‌پرستنه من پرستش روی نکو نمایم و بس
درباره‌ی رهی معیری
شادروان محمدحسن معیری متخلص به «رهی» در دهم اردیبهشت ماه ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ شمسی به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (بعداً وزارت صنایع)...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.