پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۷

بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز

باشد که شبی روز کنم با تو به راز

شد بی‌شب زلف و روز رخسار تو باز

روزم چو شب زلف تو تاریک و دراز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰۹ای داده به بازی دل من، جان را نیز
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۰در عالم کج نهاد پر پیچ و خمش
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۱زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۲تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۳چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرق
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۴خالی داری بر لب چون قند، از مشک
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۵اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۶ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگ
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.