پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۲

آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر

و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر

بر گرد دهان همچو انگشتریش

زنگی بچه را سواد کاری بنگر

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰۴چون دوستی روی تو ورزم به نیاز
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰۵کردند دگر نگاربندان از ناز
  3. رباعی شمارهٔ ۱۰۶گر جور کنی نیاورم دل ز تو باز
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰۷بس شب که به روز بردم، ای شمع طراز
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰۸رفتم بر آن شمع چگل مست امروز
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰۹ای داده به بازی دل من، جان را نیز
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۰در عالم کج نهاد پر پیچ و خمش
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۱زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.