نورس دماوندی
ای که تویی کاشف غمهای من
لطف تو پیوسته مرا یاور است
گرچه مشوش بود اوضاع من
همچو دل احوال مرا ابتر است
من چه کنم هیچ نیاید ز من
هر چه تو با من کنی آن بهتر است
آینه ام شد ز تو صورت پذیر
تیره نی ام لطف تو روشن گر است
نیست به جز لطف سزای لطیف
تیرگی از مهر کجا در خور است
درباره‌ی نورس دماوندیمیرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.