نورس دماوندی
۷
چرا به هند که رنگ از دلم بر او نرود
ز آدمیتم آیینه ای به کف باشد
چو آدم است در آن جای آدمیزاد
به هند هر که نرفته است ناخلف باشد
نورس دماوندی
ادامه‌ی قطعات و مثنویات
- ۹تا توان شد چو نوبهار خلیق
- ۱۰مردمان را اگر تو نشناسی
- ۱۱به جز خدا به کسی نیست احتیاج مرا
- ۱۲آن شکر پاره ی خراسانی
- ۱۳کشد صد حلقه در گوش تغافل
- ۱۴در این مدینه ی جنت اساس اعیانش
- ۱۵گر بود کمال مال داری
- ۱۶به گلزاز این عکس پر آب و تاب
درباره‌ی نورس دماوندی
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.