پرش به محتوای اصلی
نورعلیشاه نورعلیشاه

بخش اول

شمارهٔ ۸۲

ای صفاتت سربسر روپوش ذات

ذات پاکت گشته مخفی در صفات

حسن تو چون کرد آهنگ ظهور

گشت مرآت جمالت کاینات

ذره تابید از مهر رخت

کرد روشن جان جمله کاینات

قطره بارید ز ابر رحمتت

شدبظلمات عدم آب حیات

برهمن گر هست از ایمان بری

حسن تو میبیند از لات و منات

هر زمان جویم ترا در گوشه

گه بسوی کعبه گاهی سومنات

جلوه بنمودی از نور علی

عالمیرا ساختی بر خویش مات

ادامه‌ی بخش اول

  1. شمارهٔ ۸۴ای صفاتت شده آئینه ذات
  2. شمارهٔ ۸۵گر نیازی بهر یار دلربا میبایدت
  3. شمارهٔ ۸۶راست گویم قد دلجوی تو بیچیزی نیست
  4. شمارهٔ ۸۷گرچه گستاخیست هر دم آمدن بر در گهت
  5. شمارهٔ ۸۸کوی دلدار بهشت است چمن نتوان گفت
  6. شمارهٔ ۸۹دوش رندی بخرابات مرا فاش بگفت
  7. شمارهٔ ۹۰بسته باشد تا بکی میخانه را در الغیاث
  8. شمارهٔ ۹۱روزگاری صرف شد در کلبه احزان عبث
همه‌ی بخش اول ←

نورعلیشاه درباره‌ی نورعلیشاه

محمدعلی فرزند میرزا عبدالحسین طبسی (زادهٔ حدود ۱۱۶۰ قمری در اصفهان - درگذشتهٔ ۱۲۱۲ قمری در موصل)، ملقب به نورعلیشاه (اول) و متخلص به «نورعلی» صوفی و شاعر ایرانی و از اقطاب سلسلهٔ دراویش نعمت اللهی است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.