پرش به محتوای اصلی
نورعلیشاه نورعلیشاه

بخش اول

شمارهٔ ۱۰۷

هرکه در بحر جان نظر دارد

قصد غواصی گهر دارد

چون ز دریا برآورد گهری

طلب گوهر دگر دارد

جز گهر نیست در نظر او را

هرکه آن نور در بصر دارد

مهر من تا نقاب مه بسته

قرص خورشید در قمر دارد

داده سر در ره و شده مسرور

هرکه سودای او بسر دارد

وانکه او حاصل اناالله دید

آتش عشق در شجر دارد

تا که نور علی شده ساقی

باده اش مستی دیگر دارد

ادامه‌ی بخش اول

  1. شمارهٔ ۱۰۹تا عکس رخش در دل عشاق عیان شد
  2. شمارهٔ ۱۱۰افسر سلطان گل جانب بستان رسید
  3. شمارهٔ ۱۱۱ترسم ز روی کار چه این پرده واکنند
  4. شمارهٔ ۱۱۲چند از لب تو جانها مست شراب گردد
  5. شمارهٔ ۱۱۳عرقی از گل رویش چه ز بیداد چکد
  6. شمارهٔ ۱۱۴سر پا برهنگان که دم از کبریا زنند
  7. شمارهٔ ۱۱۵اگر چه عشرت و عیش جهان نخواهد ماند
  8. شمارهٔ ۱۱۶تا می صاف بمیخانه صفا خواهد بود
همه‌ی بخش اول ←

نورعلیشاه درباره‌ی نورعلیشاه

محمدعلی فرزند میرزا عبدالحسین طبسی (زادهٔ حدود ۱۱۶۰ قمری در اصفهان - درگذشتهٔ ۱۲۱۲ قمری در موصل)، ملقب به نورعلیشاه (اول) و متخلص به «نورعلی» صوفی و شاعر ایرانی و از اقطاب سلسلهٔ دراویش نعمت اللهی است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.