پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۴۰۶

کتاب خوانده شد و، شبهه‌ای نشد مغفول

به هیچ مسئله خاطر نمی‌شود مشغول

اگر رسوم ادب شد زیاد ما چه عجب

شدیم پیر به تعلیم کودکان فضول

فقیر مدرسه و خانقاه، کم رزق است

گدایی در میخانه، می کنیم قبول

اگر به مدرسه اوراد دیر گم نشود

کنم عدول ز شاهد به شاهدان عدول

غم حوادث اگر دهر را گرفته فرو

الم به خاطر کودک دلان نکرده نزول

تو می به شرط جزا ده، که من نه آن شخصم

که از گناه خجل کردم، از عذاب ملول

جزای خلق «نظیری » به حشر تحقیق است

به غیر ما که مصابیم قاتل و مقتول

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۸صبح چو دم برآورد همرهی صبا کنم
  2. شمارهٔ ۴۰۹ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم
  3. شمارهٔ ۴۱۰ما به برهان و خبر پیرو ترسا نشویم
  4. شمارهٔ ۴۱۱گهی بر فرش سنبل، گاه بر روی گیا افتم
  5. شمارهٔ ۴۱۲ما چو سیل این خار از اول به پشت پا زدیم
  6. شمارهٔ ۴۱۳نمی گردید کوته رشته معنی، رها کردم
  7. شمارهٔ ۴۱۴از ما حذر که دست ز آداب شسته‌ایم
  8. شمارهٔ ۴۱۵ما قلم در آتش و دفتر در آب افکنده‌ایم
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.