پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۴۱۴

از ما حذر که دست ز آداب شسته‌ایم

شرم از دل و زبان، به می ناب شسته‌ایم

از یک حدیث لطف، که آن هم دروغ بود

امشب ز دفتر گله صد باب شسته‌ایم

امروز آب دیده ندارد اثر که دوش

تلخی گریه را، به شکر خواب شسته‌ایم

از رنگ و بوی گریه ما دور دامنت

صد آرزوی کشته درین آب شسته‌ایم

از عیش ما مپرس «نظیری» خبر که ما

چون خضر لب ز چشمه نایاب شسته‌ایم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۱۶می‌روم زین کوی و وز رشک محبت می‌روم
  2. شمارهٔ ۴۱۷باز از جرم شکایت ناامید از رحمتم
  3. شمارهٔ ۴۱۸تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنم
  4. شمارهٔ ۴۱۹سوزن به دل از بخیه و پیوند شکستیم
  5. شمارهٔ ۴۲۰بسیار نظره کردم در گرم و سرد عالم
  6. شمارهٔ ۴۲۱ز خراش دم به رقت، ز گداز دل به دردم
  7. شمارهٔ ۴۲۲سوخت چون شمع پای تا بسرم
  8. شمارهٔ ۴۲۳آتشین گفتار خاکی پیکرم
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.