پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۲۹۹

پی تدارک تقصیر صبحدم برخیز

به بام میکده خورشید زد علم برخیز

گر از خمار سحرگاه سرگران شده‌ای

ز می عصا کن و از تکیه‌گاه غم برخیز

جماعتی گهر شب چراغ می طلبند

مگر نصیب تو گردد شبی تو هم برخیز

قبول زخم طلب خاصه مطیعانست

همین که بر تو کشیدند این رقم برخیز

حقیقت همه کس ثبت در جریده اوست

به سهو حرف نیفتاده از قلم برخیز

به سوی او چو روی گوش کن گران درتاز

به نزد او چو رسی لنگ کن قدم برخیز

قدح ز دست بلا ما مدام می نوشیم

تو کز لطیفه غم می کشی الم برخیز

تنک شراب هوایی به کوی عشق مگرد

ز پای زود درآیی ز جای کم برخیز

گره چو نافه «نظیری » ز نیم ما بر کار

تو همچو نکهت از آن زلف خم به خم برخیز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۰۱نشست اختر پروین ز پرنیان برخیز
  2. شمارهٔ ۳۰۲از طور صلح و عربده بیگانه ام هنوز
  3. شمارهٔ ۳۰۳مرد بی حوصله مردانه نگردد هرگز
  4. شمارهٔ ۳۰۴گر به دل خلوت نداری از جهانبانی گریز
  5. شمارهٔ ۳۰۵سوی صحرای حقیقت برد عشقم از هوس
  6. شمارهٔ ۳۰۶ناله اصحاب مسجد نیست بی فریادرس
  7. شمارهٔ ۳۰۷کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس
  8. شمارهٔ ۳۰۸گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.