پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۱۷۲

دوشینه سرودی دل افگار برآورد

کآهو ز حرم، مرغ ز گلزار برآورد

امسال دگر اشک صلاح و دم زهدم

رنگ می پار و گل پیرار برآورد

من توبه نیاورده‌ام از کعبه که کافر

بت از گرو خانه خمار برآورد

تنها نه مرا راه زد از بوالعجبی عشق

بس شیخ که از خرقه و زنّار برآورد

هر کاو سر خار ره ما بر کف پا خورد

صد رنگ گل از گوشهٔ دستار برآورد

بد کرد به ما هر که در خلوت ما زد

ما را ز سراپردهٔ دیدار برآورد

چون کبک خرامنده به هر ره که گذشتی

جولان تو طاووس ز رفتار برآورد

بس حلقه که زد بر در افلاک «نظیری»

کاین صبح طرب را ز شب تار برآورد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۷۴ز نکهت سحری شوق یار می‌خیزد
  2. شمارهٔ ۱۷۵جهان جوان شد و عقد بهار می‌بندد
  3. شمارهٔ ۱۷۶بزمت غم بار ما ندارد
  4. شمارهٔ ۱۷۷باز نرگس را گلستان صاحب افسر کند
  5. شمارهٔ ۱۷۸وقت شد سبزه فرش در پیچد
  6. شمارهٔ ۱۷۹هنوز راه نگاهم به بام و در ندهند
  7. شمارهٔ ۱۸۰باعث راندنم از بزم بجز عار نبود
  8. شمارهٔ ۱۸۱محبت با دل غم دیده الفت بیشتر گیرد
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.