پرش به محتوای اصلی
ناصر بخارایی ناصر بخارایی

رباعیات

شمارهٔ ۵

تا در سر من هوای مه‌روی من است

بر خاک نهاده سال و مه روی من است

دزدیده به سوی مه نگه می‌کردم

گفتا چه نگه کنی که مه روی من است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷ای روی تو از لطافت آینهٔ روح
  2. شمارهٔ ۸گل حاجت عاشقان روا خواهد کرد
  3. شمارهٔ ۹جز من به دم سحرگهی مست که شد؟
  4. شمارهٔ ۱۰تا حق ز جهانیان ملولم نکند
  5. شمارهٔ ۱۱می‌آمد و هر سو نظری می‌افکند
  6. شمارهٔ ۱۲تا جلد جریده در جهان خواهد بود
  7. شمارهٔ ۱۳دیدم گل سرخ سخت پیراسته بود
  8. شمارهٔ ۱۴ایام شباب است شراب اولاتر
همه‌ی رباعیات ←

ناصر بخارایی درباره‌ی ناصر بخارایی

ناصر بخارایی (بخارائی، بخاری) زادهٔ ۷۱۵ قمری و درگذشته به ۷۹۰ قمری (سال تولد و وفاتش تخمین دکتر مهدی درخشان است) شاعر سدهٔ هشتم هجری و معاصر سلمان ساوجی و حافظ است. وی پس از پایان تحصیلات گویا شغلی در دستگاه قضای وقت بخارا داشته است. ولی همه را رها می‌کند و از بخارا خارج می‌شود. نخست به سمرقند می‌رود پس از اندک زمانی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.