ناصر بخارایی
شمارهٔ ۱۰
تا حق ز جهانیان ملولم نکند
شایستهٔ درگاه وصولم نکند
ترس تو از آن است که خاکت بخورد
بیم من از آنکه خود قبولم نکند
ناصر بخارایی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۲تا جلد جریده در جهان خواهد بود
- شمارهٔ ۱۳دیدم گل سرخ سخت پیراسته بود
- شمارهٔ ۱۴ایام شباب است شراب اولاتر
- شمارهٔ ۱۵با سنبلش آویختم از روی نیاز
- شمارهٔ ۱۶حال من خاکسار می‌بین و مپرس
- شمارهٔ ۱۷دی غرق عرق در آفتابش دیدم
- شمارهٔ ۱۸جز خار نروید ز گلستان دلم
- شمارهٔ ۱۹عالم چو بهشت ولیکن گذران
درباره‌ی ناصر بخارایی
ناصر بخارایی (بخارائی، بخاری) زادهٔ ۷۱۵ قمری و درگذشته به ۷۹۰ قمری (سال تولد و وفاتش تخمین دکتر مهدی درخشان است) شاعر سدهٔ هشتم هجری و معاصر سلمان ساوجی و حافظ است. وی پس از پایان تحصیلات گویا شغلی در دستگاه قضای وقت بخارا داشته است. ولی همه را رها می‌کند و از بخارا خارج می‌شود. نخست به سمرقند می‌رود پس از اندک زمانی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.