پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

شهر آشوب

شمارهٔ ۳۹ - مسگر

دلبر مسگر چو جای خود به دوکان می کند

هر که را بیند مس خود را نمایان می کند

میدرآید در درون دیگ دامن برزده

آتشم را تیز بالبهای دامان می کند

ادامه‌ی شهر آشوب

  1. شمارهٔ ۴۱ - جامه بافاز غم آن جامه باف امروز خواهم شد هلاک
  2. شمارهٔ ۴۲ - جامه بافجامه باف امرد که باشد رشک ماه و آفتاب
  3. شمارهٔ ۴۳ - جامه بافدلبر دستارباف من بود مه پیکری
  4. شمارهٔ ۴۴ - جامه بافکجاست آن پسر جامه باف خانه او
  5. شمارهٔ ۴۵ - جامه بافجامه باف امرد خط رخسار خود را شانه کرد
  6. شمارهٔ ۴۶ - جامه بافجامه باف امرد که باشد دلربای شوخ و شنگ
  7. شمارهٔ ۴۷ - جامه بافجامه باف امرد بود دیوانه او بی حساب
  8. شمارهٔ ۴۸ - کله پزآن بت سیرابه پز آید ز دیگش بوی مشک
همه‌ی شهر آشوب ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.