سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۱۲ - آرد بیز
آرد بیز امرد به مژگان عاشقان را کارد زد
دست سوی ایلکش بردم به چشم آرد زد
سیدای نسفی
ادامه‌ی شهر آشوب
- شمارهٔ ۲۱۴ - نان پزنان پز امرد که باشد نرم مانند خمیر
- شمارهٔ ۲۱۵ - زواله تابشوخ زواله تاب مرا آب داد و رفت
- شمارهٔ ۲۱۶ - ایلک بافماه ایلک باف با من کرد سودا بر گشاد
- شمارهٔ ۲۱۷ - موی تابگفتمش با موی تاب امرد تویی عمر ابد
- شمارهٔ ۲۱۸ - چرم گرچرم گر امرد که او را هست دستی بر گشاد
- شمارهٔ ۲۱۹ - چرم گرآن نگار چه مگر را دوش کردم میهمان
- شمارهٔ ۲۲۰ - چرم گربا نگار چرمگر دیروز یاری ساختم
- شمارهٔ ۲۲۱ - زین گرخانه زین آن بت زینگر عمارت می کند
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.