پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۵۷

منت ز سر زلف توام یکسر مو نیست

چاکیست دلم را که سزاوار رفو نیست

آن مه که مه چهارده‌اش چون مه‌رو نیست

در شهر بنیکوئی او هیچ نکو نیست

آن سلسله کازادی او نیست میسر

جز سلسله موی تو ای سلسله مو نیست

منعم مکن از شاهد و مطرب که بهشتی

گر هست جز آواز خوش و روی نکو نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۹از صحن کعبه ساحت میخانه خوشتر است
  2. شمارهٔ ۶۰ز الفت خوبان که سودش اشک و آهی بیش نیست
  3. شمارهٔ ۶۱جور خوبان غمزدای جان غمناک من است
  4. شمارهٔ ۶۲به کوی یار مرا بار در گل افتاده است
  5. شمارهٔ ۶۳یک گل بساحت چمن و طرف باغ نیست
  6. شمارهٔ ۶۴عشق آمد و غیر یار نگذاشت
  7. شمارهٔ ۶۵از جسم بکوی یار جان رفت
  8. شمارهٔ ۶۶گلی و گل رخی تا در چمن هست
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.