پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴

مرهم نکند فایده داغ دل ما را

یارب برسان چشم و چراغ دل ما را

انداخته‌اش از کف و گم کرده بگیرید

از دلبر ما نیز سراغ دل ما را

آن باده کشانیم که جز خون جگر نیست

همچون قدح لاله ایاغ دل ما را

گو رنگ ترا دیده ما ننگرد ای گل

بوئی ز تو کافیست دماغ دل ما را

مشتاق، بَرد گَرد ملال از دل ما اشک

گو ابر مشو سبزه باغ دل ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶برجا دل و او مقابل ما
  2. شمارهٔ ۳۷عنان دل بکف کودکی بود ما را
  3. شمارهٔ ۳۸از انتظار مکش بیش از این فکاری را
  4. شمارهٔ ۳۹درون غنچه دل خارخاری کرده‌ام پیدا
  5. شمارهٔ ۴۰چه شد گاهی به حرفی آن دو لعل دلگشا بگشا
  6. شمارهٔ ۴۱گل همنشین خار و خس در دامن گلزارها
  7. شمارهٔ ۴۲بس که بر دل زخم جور از خار و خس باشد مرا
  8. شمارهٔ ۴۳صبح شد ساقی بشو ز آیینهٔ رو زنگ خواب
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.