پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۱

آن‌چنان بدگمان که بود، نماند

در پی امتحان که بود، نماند

وعده‌اش بی‌وفا نماند، که بود

غمزه نامهربان که بود، نماند

زلف او سرکشی که کرد،‌ گذشت

چشم او سرگران که بود، نماند

آن نزاعی که غیر با ما داشت

پای او در میان که بود، نماند

ظاهراً با رقیب، یار مرا

التفات نهان که بود، نماند

غیر را هم ز ناشناسی حق

رنجشی بر زبان که بود، نماند

بر وفایش اگرچه ما را هم

احتمالی چنانکه بود، نماند

سر ما گر فتاد از فتراک

غیر هم در عنان که بود، نماند

من اگر از عنان او ماندم

با من آن نیم جان که بود، نماند

عمرها بر شکست میلی بود

شکرللّه هر آن که بود، نماند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۳هر طرف از تو دل سوخته داغی دارد
  2. شمارهٔ ۱۶۴جان فدای تو بوالهوس نکند
  3. شمارهٔ ۱۶۵دمی عاشق ندید او را، وگر دید
  4. شمارهٔ ۱۶۶آن پری چون زلف در پا می‌کشد
  5. شمارهٔ ۱۶۷سر ره چشم او بر دل نگیرد
  6. شمارهٔ ۱۶۸در عشق ز جان و تن که گوید؟
  7. شمارهٔ ۱۶۹از بس که دایم بی‌گنه آزرده‌ام از یار خود
  8. شمارهٔ ۱۷۰حیف خوبان کاین‌چنین میخواره و هر جا روند
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.