پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۶

آن پری چون زلف در پا می‌کشد

خلق را در دام سودا می‌کشد

می‌شوم آسوده گر دست اجل

از دلم تیر جفا وا می‌کشد

آه کز بیچارگیها مرگ هم

از سر بیمار غم، پا می‌کشد

دل هم آزاری اگر از دیده دید

انتقام خویش از ما می‌کشد

وه که میلی را دوا از یاد رفت

بس که درد ‌بی‌مدوا می‌کشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۸در عشق ز جان و تن که گوید؟
  2. شمارهٔ ۱۶۹از بس که دایم بی‌گنه آزرده‌ام از یار خود
  3. شمارهٔ ۱۷۰حیف خوبان کاین‌چنین میخواره و هر جا روند
  4. شمارهٔ ۱۷۱با او سخنی ز من که گوید؟
  5. شمارهٔ ۱۷۲خدنگ تو چون ره به خون می‌برد
  6. شمارهٔ ۱۷۳بر یاد قدّ او چو می تاب می‌دهند
  7. شمارهٔ ۱۷۴عنان چو از پی صید زبون بگرداند
  8. شمارهٔ ۱۷۵باز آمد و ز عربده شرمنده رنگ بود
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.