پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱۶

آن نیست که دل به جا نشیند

تا سر ننهد ز پا نشیند

رویی که ظهور حسن خواهد

در منظر چشم ما نشیند

تیر تو نشسته در دل تنگ

جان گر برود، کجا نشیند

صد خانه شکافد و چو غنچه

در پرده به صد حیا نشیند

چون دیده پرد به بال شادی

دل منتظر بلا نشیند

گفتیم ترا دعا و رفتیم

تا غیر به مدعا نشیند

تا بار دگر کند جدایی

آید که دمی به ما نشیند

تو درد دلی تمام، میلی

کس با چو تویی چرا نشیند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸بس که خواهد به من آن عربده‌گر ننشیند
  2. شمارهٔ ۱۱۹سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود
  3. شمارهٔ ۱۲۰دل به جان شب همه شب ز آه و فغانم دارد
  4. شمارهٔ ۱۲۱ز بس کان سست پیمان در حق من بدگمان باشد
  5. شمارهٔ ۱۲۲تا دمی دامان وصلش دست شوقم سر دهد
  6. شمارهٔ ۱۲۳چون شدم بسمل، به دستم دامن قاتل نماند
  7. شمارهٔ ۱۲۴چنان ز بیم رقیبان نظر به ره دارد
  8. شمارهٔ ۱۲۵زان زهر چشم، بس که دلم تلخکام شد
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.