پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۵۸

هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد

و اندر لب و دندان چو شکر گیرد

گر باز نهد بر گلوی کشتهٔ خود

از ذوق لبش زندگی از سر گیرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۶۰چشم ترکت چون مست برمی‌خیزد
  2. رباعی شمارۀ ۶۱چون زور کمان در بر و دوش تو رسد
  3. رباعی شمارۀ ۶۲شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد
  4. رباعی شمارۀ ۶۳سرمایهٔ روزگارم از دست بشد
  5. رباعی شمارۀ ۶۴گفتم نظری که عمر من فاسد شد
  6. رباعی شمارۀ ۶۵این اشک عقیق رنگ من چون بچکد
  7. رباعی شمارۀ ۶۶سودازدهٔ جمال تو باز آمد
  8. رباعی شمارۀ ۶۷ایام بر آن است که تا بتواند
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.