پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۴

آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت

وز شومی شوم نیمهٔ روم بسوخت

بر پای بُدم که شمع را بنشانم

آتش ز سر شمع همه موم بسوخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۶لاله چو پریر آتش شور انگیخت
  2. رباعی شمارۀ ۷چون دلبر من به نزد فصّاد نشست
  3. رباعی شمارۀ ۸در مرو پریر لاله آتش انگیخت
  4. رباعی شمارۀ ۹هر لحظه غمی به مستمندی رسدت
  5. رباعی شمارۀ ۱۰خط بین که فلک بر رخ دل‌خواه نبشت
  6. رباعی شمارۀ ۱۱هنگام صبوح گر بت حورسرشت
  7. رباعی شمارۀ ۱۲با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟
  8. رباعی شمارۀ ۱۳گفتی که بدین رخان زیبا که مراست
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.