پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۹

هر لحظه غمی به مستمندی رسدت

تیری به جفا به دردمندی رسدت

در کشتن عاشقان از این بیش مکوش

زنهار مبادا که گزندی رسدت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۱هنگام صبوح گر بت حورسرشت
  2. رباعی شمارۀ ۱۲با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟
  3. رباعی شمارۀ ۱۳گفتی که بدین رخان زیبا که مراست
  4. رباعی شمارۀ ۱۴بازار دلم با سر سودات خوش‌ست
  5. رباعی شمارۀ ۱۵در میکده پیش بت تحیّات خوش است
  6. رباعی شمارۀ ۱۶صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق است
  7. رباعی شمارۀ ۱۷ایام چو آتشکده از سینهٔ ماست
  8. رباعی شمارۀ ۱۸افسوس که اطراف گلت خار گرفت
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.