پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۷

چون دلبر من به نزد فصّاد نشست

فصّاد سبک دست سبک دستش بست

چون تیزی نیش در رگانش پیوست

از کان بلور شاخ مرجان برجست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۹هر لحظه غمی به مستمندی رسدت
  2. رباعی شمارۀ ۱۰خط بین که فلک بر رخ دل‌خواه نبشت
  3. رباعی شمارۀ ۱۱هنگام صبوح گر بت حورسرشت
  4. رباعی شمارۀ ۱۲با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟
  5. رباعی شمارۀ ۱۳گفتی که بدین رخان زیبا که مراست
  6. رباعی شمارۀ ۱۴بازار دلم با سر سودات خوش‌ست
  7. رباعی شمارۀ ۱۵در میکده پیش بت تحیّات خوش است
  8. رباعی شمارۀ ۱۶صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق است
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.