پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۱۶

هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی

برساز ترانه‌ای و پیش آور می

کافکند به خاک صد هزاران جَم و کیْ

این آمدنِ تیرمه و رفتنِ دِی

ادامه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

  1. رباعی ۱۱۸روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
  2. رباعی ۱۱۹فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت
  3. رباعی ۱۲۰بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است
  4. رباعی ۱۲۱ساقی! گل و سبزه بس طربناک شده‌ است 
  5. رباعی ۱۲۲چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دست
  6. رباعی ۱۲۳* هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند
  7. رباعی ۱۲۴برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران
  8. رباعی ۱۲۵در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور
همه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.