خیام
رباعی ۱۱۹
فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت
با یک دو سه تازه دلبری حورسرشت
پیش آر قَدَح که باده‌نوشانِ صَبوح
آسوده ز مسجداند و فارغ ز بهشت
خیام
ادامه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
- رباعی ۱۲۱ساقی! گل و سبزه بس طربناک شده است
- رباعی ۱۲۲چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دست
- رباعی ۱۲۳* هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند
- رباعی ۱۲۴برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران
- رباعی ۱۲۵در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور
- رباعی ۱۲۶از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ
- رباعی ۱۲۷ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ
- رباعی ۱۲۸* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
درباره‌ی خیام
حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.