پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۲۰

بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است

در صَحنِ چمن رویِ دل‌افروز خوش است

از دی که گذشت هرچه گویی خوش نیست

خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

ادامه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

  1. رباعی ۱۲۲چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دست
  2. رباعی ۱۲۳* هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند
  3. رباعی ۱۲۴برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران
  4. رباعی ۱۲۵در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور
  5. رباعی ۱۲۶از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ
  6. رباعی ۱۲۷ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ
  7. رباعی ۱۲۸* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
  8. رباعی ۱۲۹زان پیش که نامِ تو ز عالَم برود
همه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.