پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

رباعی ۱۲۲

چون لاله به نوروز قَدَح گیر به دست

با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست

مِی نوش به خرمی که این چرخِ کبود

ناگاه تو را چو خاک گرداند پَست

ادامه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

  1. رباعی ۱۲۴برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران
  2. رباعی ۱۲۵در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور
  3. رباعی ۱۲۶از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ
  4. رباعی ۱۲۷ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ
  5. رباعی ۱۲۸* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
  6. رباعی ۱۲۹زان پیش که نامِ تو ز عالَم برود
  7. رباعی ۱۳۰* ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
  8. رباعی ۱۳۱* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکی
همه‌ی دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.