پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

رباعی ۹۳

چون نیست مقام ما در این دهر مُقیم

پس بی می و معشوق خطایی است عظیم

تا کی ز قدیم و مُحْدَث امّیدم و بیم؟

چون من رفتم، جهان چه مُحْدَث چه قدیم

ادامه‌ی هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

  1. رباعی ۹۵چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ
  2. رباعی ۹۶* جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی
  3. رباعی ۹۷* ساقی غمِ من بلند‌آوازه شده‌ است
  4. رباعی ۹۸* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی
  5. رباعی ۹۹* من ظاهرِ نیستی و هستی دانم
  6. رباعی ۱۰۰از من رَمَقی به سعی ساقی مانده‌ است
همه‌ی هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.