پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۷

می نوش که عمر جاودانی این است

خود حاصلت از دور جوانی این است

هنگام گل و باده و یاران سرمست

خوش باش دمی که زندگانی این است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۹در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست
  2. رباعی شمارهٔ ۵۰هر ذره که در خاک زمینی بوده‌ست
  3. رباعی شمارهٔ ۵۱هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست
  4. رباعی شمارهٔ ۵۲یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است
  5. رباعی شمارهٔ ۵۳چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
  6. رباعی شمارهٔ ۵۴آنان که محیط فضل و آداب شدند
  7. رباعی شمارهٔ ۵۵آن را که به صحرای علل تاخته‌اند
  8. رباعی شمارهٔ ۵۶آن‌ها که کهن شدند و این‌ها که نُوَند
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.