پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۳

چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی

از سَلخ به غُرّه آید از غُرّه به سلخ

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۵آن را که به صحرای علل تاخته‌اند
  2. رباعی شمارهٔ ۵۶آن‌ها که کهن شدند و این‌ها که نُوَند
  3. رباعی شمارهٔ ۵۷آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهاد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۸آرند یکی و دیگری بربایند
  5. رباعی شمارهٔ ۵۹اَجْرام که ساکنانِ این ایوان‌اند
  6. رباعی شمارهٔ ۶۰از آمدنم نبود گردون را سود
  7. رباعی شمارهٔ ۶۱از رنج کشیدن آدمی حر گردد
  8. رباعی شمارهٔ ۶۲افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.