پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۴

مهتاب به نور دامن شب بشکافت

می نوش دمی بهتر از این نتوان یافت

خوش باش و میندیش که مهتاب بسی

اندر سر خاک یک به یک خواهد تافت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۶می لعل مذاب است و صراحی کان است
  2. رباعی شمارهٔ ۴۷می نوش که عمر جاودانی این است
  3. رباعی شمارهٔ ۴۸نیکی و بدی که در نهاد بشر است
  4. رباعی شمارهٔ ۴۹در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست
  5. رباعی شمارهٔ ۵۰هر ذره که در خاک زمینی بوده‌ست
  6. رباعی شمارهٔ ۵۱هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ست
  7. رباعی شمارهٔ ۵۲یک جرعهٔ می ز ملک کاووس به است
  8. رباعی شمارهٔ ۵۳چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.