پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۶

دریاب که از روح جدا خواهی رفت

در پردهٔ اسرار، فنا خواهی رفت

مِی نوش، ندانی از کجا آمده‌ای

خوش باش، ندانی به کجا خواهی رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۸عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست
  2. رباعی شمارهٔ ۳۹فصل گل و طرف جویبار و لب کشت
  3. رباعی شمارهٔ ۴۰گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست
  4. رباعی شمارهٔ ۴۱گویند کسان بهشت با حور خوش است
  5. رباعی شمارهٔ ۴۲گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌
  6. رباعی شمارهٔ ۴۳من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت
  7. رباعی شمارهٔ ۴۴مهتاب به نور دامن شب بشکافت
  8. رباعی شمارهٔ ۴۵می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.