پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۷

ای ماه رخت فزوده مهر دل من

و آمیخته شور شکرت با گل من

گویند که در عشق چه داری حاصل

بیحاصلیست در غمت حاصل من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۹ای شکل و شمائلت چو شعرم موزون
  2. شمارهٔ ۲۴۰ای بلبل خوش نغمهٔ بستان سخن
  3. شمارهٔ ۲۴۱هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن
  4. شمارهٔ ۲۴۲آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون
  5. شمارهٔ ۲۴۳ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون
  6. شمارهٔ ۲۴۴ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن
  7. شمارهٔ ۲۴۵گفتند که در کوی خرابات مرو
  8. شمارهٔ ۲۴۶ای رافع نه منظره ی شش در تو
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.