پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۲

آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون

می کرد سمن برگ ز نرگس گلگون

ابروش بشکل نون و چشم سیهش

در بحر فتاده بود همچون ذوالنون

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۴۴ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن
  2. شمارهٔ ۲۴۵گفتند که در کوی خرابات مرو
  3. شمارهٔ ۲۴۶ای رافع نه منظره ی شش در تو
  4. شمارهٔ ۲۴۷ای خاتم ملکت بقا را جم تو
  5. شمارهٔ ۲۴۸بر بود دلم یک نظر از منظر او
  6. شمارهٔ ۲۴۹ای کام دل از جنّت اعلی همه تو
  7. شمارهٔ ۲۵۰پیری دیدیم جمله ی وردش یا هو
  8. شمارهٔ ۲۵۱ای بسته دم عیسی مریم دم تو
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.