پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۹

عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم

بی جان و بدن، قائم و بی مِی، مستم

مانند خضر زندهٔ جاوید شدم

چون دست ز آب زندگانی شستم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۱آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده‌ایم
  2. شمارهٔ ۹۲جانا ز من بی سر و بی پات چه غم؟
  3. شمارهٔ ۹۳بی روی تو من در آرزویت می‌رم
  4. شمارهٔ ۹۴با درد غم تو نام درمان نبرم
  5. شمارهٔ ۹۵بر دست خیال چشم مستت خوابم
  6. شمارهٔ ۹۶ای دل دو جهان به دیدهٔ جان می‌بین
  7. شمارهٔ ۹۷ای دل! طلب درد کن و درمان بین
  8. شمارهٔ ۹۸روزی که نه باغ بود و نی گل، نه سمن
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.