پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۴

آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت

و آن جان که وجود بر تو افشاند رفت

تن بی‌دل و جان راه تو نتواند رفت

اسبی که فکند سم کجا داند رفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۶مرغی که نوای درد راند عشق است
  2. رباعی شمارهٔ ۵۷عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت
  3. رباعی شمارهٔ ۵۸با یار سر انداختنم سود نداشت
  4. رباعی شمارهٔ ۵۹از عشق لب تو بیش تیمارم نیست
  5. رباعی شمارهٔ ۶۰گرچه صنما همدم عیسی است دمت
  6. رباعی شمارهٔ ۶۱از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت
  7. رباعی شمارهٔ ۶۲ناوک‌زن سینه‌ها شود مژگانت
  8. رباعی شمارهٔ ۶۳تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.