خاقانی
رباعی شمارهٔ ۱۸۷
او رفت و دلم باز نیامد ز برش
من چشم به ره، گوش به در بر اثرش
چشم آید زی گوش که داری خبرش
گوش آید زی چشم که دیدی دگرش
خاقانی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۱خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۲خاقانی اسیر توست مازار و مکش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۳ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع
- رباعی شمارهٔ ۱۹۴برداشت فلک به خون خاقانی تیغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۵از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ
- رباعی شمارهٔ ۱۹۶خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ
درباره‌ی خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.