پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

قطعات

شمارهٔ ۲۶۹

چشم خونین همه شب قامت شب پیمایم

تا ز خونین جگرش لعل قبا آرایم

ریسمان از رگ جان سازم و سوزن ز مژه

دیده را دوختن لعل قبا فرمایم

اول از عودم خائیدهٔ دندان کسان

آخر از سوختهٔ عالم دندان خایم

گر به من دندان کردند سپید این رمزی است

که‌اول و آخر دندان کسان را شایم

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۷۱کو نُزل عاشقان که به منزل رسیده‌ایم
  2. شمارهٔ ۲۷۲ز کام نهنگان برون آمدیم
  3. شمارهٔ ۲۷۳وقت آن است کز این دار فنا درگذریم
  4. شمارهٔ ۲۷۴در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیم
  5. شمارهٔ ۲۷۵تا حضرت عشق را ندیمیم
  6. شمارهٔ ۲۷۶ - در موعظههر که را من به مهر خواندم دوست
  7. شمارهٔ ۲۷۷بر اصفهان گذشتن من بود یک زمان
  8. شمارهٔ ۲۷۸ - در مدح عز‌الدین ابو عمراندبیران را منم استاد و میران را منم قُدوه
همه‌ی قطعات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.