پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۴۳

تیری، که چو در خود کشمت دور شوی

ماهی، که شوی غریب هرمه بنوی

اشکی، که چو در چشم من آیی بدوی

عمری، که همان دم که درآیی بروی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۴۵آمد گل و بلبلی ز دنبالۀ اوی
  2. شمارهٔ ۸۴۶خوش باش که تا نه بس ازینجا بروی
  3. شمارهٔ ۸۴۷هر دم ز برم رخت نوردی بروی
  4. شمارهٔ ۸۴۸شخصی دارم دلی خراب اندر وی
  5. شمارهٔ ۸۴۹دی گفت مرا حدیث من کمتر گوی
  6. شمارهٔ ۸۵۰با آنکه بکس دست بپیمان ندهی
  7. شمارهٔ ۸۵۱دل در سر زلف تونه زان بست رهی
  8. شمارهٔ ۸۵۲دستی که بر او همی می ناب نهی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.