پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۴

در پای تو دل گرچه زبون افتادست

در جستن وصل بین که چون افتادست

شمعم که مرا آب ز سر بگذشتست

وز تشنگیم زبان برون افتادست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۶گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
  2. شمارهٔ ۸۷عشق تو ز لطفها که با ما کردست
  3. شمارهٔ ۸۸اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
  4. شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
  5. شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
  6. شمارهٔ ۹۱گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
  7. شمارهٔ ۹۲از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
  8. شمارهٔ ۹۳در بند جهان کسی که او بیشترست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.