پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۷

عشق تو ز لطفها که با ما کردست

چشمم صدف لؤلؤ لالا کردست

وین مردمک چشم سیه کاسۀ من

در دور غم تو دل بدریا کردست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
  2. شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
  3. شمارهٔ ۹۱گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
  4. شمارهٔ ۹۲از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
  5. شمارهٔ ۹۳در بند جهان کسی که او بیشترست
  6. شمارهٔ ۹۴تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست
  7. شمارهٔ ۹۵تا تنگ دلم جای چو تو خوش پسرست
  8. شمارهٔ ۹۶تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.