پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۳

آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست

بر داشته آخر و نخست افتادست

دی روی چنان فراهم آورده دژم

و امروز چنین ز خنده ست افتادست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۵هر کجا که ز مهرت نظری افتادست
  2. شمارهٔ ۸۶گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
  3. شمارهٔ ۸۷عشق تو ز لطفها که با ما کردست
  4. شمارهٔ ۸۸اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
  5. شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
  6. شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
  7. شمارهٔ ۹۱گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
  8. شمارهٔ ۹۲از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.