پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۲

گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست

این نیز هم از طالع ما افتادست

داری لب و دندان و دهانی شیرین

تلخیّ زبانت از کجا افتادست؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۴در پای تو دل گرچه زبون افتادست
  2. شمارهٔ ۸۵هر کجا که ز مهرت نظری افتادست
  3. شمارهٔ ۸۶گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
  4. شمارهٔ ۸۷عشق تو ز لطفها که با ما کردست
  5. شمارهٔ ۸۸اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
  6. شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
  7. شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
  8. شمارهٔ ۹۱گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.