پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۱

آتش که همه دلی ازو ناشادست

بنیاد سرافرازی او بر بادست

سوز دل من گرفت او را که چنین

در دست چو تو سنگ دلی افتادست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۳آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست
  2. شمارهٔ ۸۴در پای تو دل گرچه زبون افتادست
  3. شمارهٔ ۸۵هر کجا که ز مهرت نظری افتادست
  4. شمارهٔ ۸۶گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
  5. شمارهٔ ۸۷عشق تو ز لطفها که با ما کردست
  6. شمارهٔ ۸۸اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
  7. شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
  8. شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.