پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۷۰۳

من بودم دوش و یار سیمین تن من

جمعی ز نشاط و عیش پیرامن من

ایشان همّه صبحدم پراگنده شدند

جز خون جگر که ماند بر دامن من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۰۵امروز منم زبیم جان نا ایمن
  2. شمارهٔ ۷۰۶خرسند نشد یار بسر بازی من
  3. شمارهٔ ۷۰۷ای وصف تو سرمایۀ گویایی من
  4. شمارهٔ ۷۰۸ای یاد غمت مونس تنهایی من
  5. شمارهٔ ۷۰۹چون خواب نیاییم بدین چشم درون
  6. شمارهٔ ۷۱۰جانا ز پی وصال چون گشت کنون
  7. شمارهٔ ۷۱۱هر شب ز غم تو ای غمت روز افزون
  8. شمارهٔ ۷۱۲آن دل که نشد ز خطّت ای دوست برون
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.