پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۷۰۱

گر رنجه کنی قدم بپرسیدن من

روشن کنی از جمال خود مسکن من

مانندۀ پسته ام که بتوانی دید

خونین دل من در استخوان تن من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۰۳من بودم دوش و یار سیمین تن من
  2. شمارهٔ ۷۰۴ - و قال ایضاً فیهکی خوش بود ای جان پسندیدهٔ من
  3. شمارهٔ ۷۰۵امروز منم زبیم جان نا ایمن
  4. شمارهٔ ۷۰۶خرسند نشد یار بسر بازی من
  5. شمارهٔ ۷۰۷ای وصف تو سرمایۀ گویایی من
  6. شمارهٔ ۷۰۸ای یاد غمت مونس تنهایی من
  7. شمارهٔ ۷۰۹چون خواب نیاییم بدین چشم درون
  8. شمارهٔ ۷۱۰جانا ز پی وصال چون گشت کنون
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.