پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۰۱

افتاد دلم در تک و پو مگذارش

غم قصد همی کند برو مگذارش

دانی که چو چشمش همه بر تست نظر

همچون نظر از چشم فرو مگذارش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۰۳از غایت آنکه هست بر من نازش
  2. شمارهٔ ۵۰۴تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
  3. شمارهٔ ۵۰۵خواهی بریار سیم بر، زر برکش
  4. شمارهٔ ۵۰۶همچون آواز یک زمانم برکش
  5. شمارهٔ ۵۰۷ای زلف توی که با همه نیرنگش
  6. شمارهٔ ۵۰۸نرگس که مرا در نظر آمد چشمش
  7. شمارهٔ ۵۰۹این آتش غم که بر جگر می کشمش
  8. شمارهٔ ۵۱۰گر دل زتو بگسلند بغم بشکنمش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.