پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۰۷

ای زلف توی که با همه نیرنگش

می بوسه دهی بر آن لب می رنگش

آن غمزۀ او نه بس حریفست، مکن

بازی فراخ با دهان تنگش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۰۹این آتش غم که بر جگر می کشمش
  2. شمارهٔ ۵۱۰گر دل زتو بگسلند بغم بشکنمش
  3. شمارهٔ ۵۱۱گر جان خواهد ز من همه جان دهمش
  4. شمارهٔ ۵۱۲رشک ایدم از جعد تو ای عشوه فروش
  5. شمارهٔ ۵۱۳امشب منم و جام می و نوشانوش
  6. شمارهٔ ۵۱۴گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش
  7. شمارهٔ ۵۱۵ای بر دل من خشم تو چون ناز تو خوش
  8. شمارهٔ ۵۱۶در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.